బుద్ధుడు తెచ్చాడు ఒక అమ్మాయిని - 3

ఈ ఘడియ ఒక మనిషి చచ్చిపోతున్నాడు

ఈ ఘడియ నేను ఈ వాక్యాలు లిఖిస్తున్నాను

ఈ ఘడియ మీరు చదువుతున్నారు

ఈ ఘడియ ఒక మనిషి

ఎందరో మనుష్యులు

చచ్చి

పోతున్నారు

వీరోచితంగానో అనామకంగానో

పోయినవారు పోయినట్లే

ఛస్తానని తెలిసిన ప్రతి మనిషీ జీవించాలి అని అభిలషిస్తాడు

నేనూ ఒక సాధారణమైన మనిషిని

కావాలి కావాలి కావాలి

జీవం

నిమిషం నిమిషం

ఛస్తానని తెల్సిన మనిషి పునరుత్పత్తి చేస్తాడు

బిడ్డలు పిల్లలు కొడుకులు కూతుర్లు కుటుంబాలు

పునరుత్పత్తి ఒక జంతుభావం

దానికి తగిలించు కొంచెం కవిత్వం

పోల్చు ప్రకృతితో

గ్రహాలతో

జంతువులతో

అతి సాధారణ సృష్టి కార్యాన్ని పాపం కాదు చెప్పడానికెన్ని ముసుగులు

శాస్త్రాలు మతాలు కట్టుబాట్లు ఆచారాలు విప్లవాలు

దాటి దాటి

మనలను మనం మోసం చేసుకుని

పేర్లు పెట్టుకుని  ః ప్రేమ అనీ ఆరాధన అనీ భక్తి అనీ ఏదీ లేని ప్లెటోనీ అనీ

ఆమె పువ్వులేరకుంటే

నేను షర్టూ పేంటూ తగిలించుకోని

ఒక కుక్కలాంటి జంతువునయితే

ఎందుకు ఈ వ్రాతలు ఎందుకు మీ చదువులు

కానీ కాదే …పుట్టాం పెరిగాం మనుష్యులై

రేపు ఉదయం ఈ నగరం మునిగిపోతుంది రాలిన పువ్వులతో

వస్తుంది ఆ ఏంజెల్

చూస్తాడు ఈ మానవుడు

కథ మొదలు

పాఠకులు సిద్ధం

పక్కన ఎవరో మనిషి ఛస్తూ ఉంటాడు

బుద్ధుడు తెచ్చాడు ఒక అమ్మాయిని - 2

టాగోర్ మాట చెలం తర్జుమాలో చదువుతున్నాను

కిటికీ ఆవతల గంటనుంచి పిలుస్తోంది వర్షం

ప్రొద్దున్న మందారాలకు నీళ్ళు అవసరం లేదు

మనశ్శాంతికి పెద్ద కారణాలెందుకు

చెడిపోవడానికో సిగిరెట్టు

గీతాంజలిని లంగ్స్ లో నింపుకుంటుంటే గుర్తొచ్చేసింది తను

ఆమె జుత్తులోని పాములలో ఒకటి తప్పించుకొచ్చి నా పక్కన ఎక్కడో జరజర పాకినట్లు

ఒక దేవత స్పర్శ హఠాత్తుగా వీపుపై చలి పెంచింది

కాంక్రీటు రోడ్డుపై తలబద్దలు కొట్టుకుని ఛస్తున్నాయి చినుకులు

వాటి జీవన్మరణాలు నా రసాస్వాదనలకు నాంది

రేపు పువ్వులేకాదు కొమ్మలూ రాలిపోతాయ్

వాన రాత్రి చంద్రుడికి నిద్ర

అలారం పెట్టాను సూర్యుడికి

రేపొక్కసారి ఆమెను చూపించు ప్రకృతీ

ఈసారి మాట్లాడాలి

తెలుసుకోవాలి

చెట్టులో పువ్వులను తెంపి తల్లో పెట్టుకునే క్రూరమైన స్త్రీల మధ్య

రాలిన కుసుమాలతో మనసునింపుకుంటున్న నీవెవరని

అడిగేస్తాను 

నా పిరికితనం బాగా తెలిసిన ఆకాశం ఉరిమింది

పసివాడిని కానిప్పుడు

గుండెలోపలెక్కడో మిగిలి ఉన్న బాల్యం వొణికింది

దాక్కోవడానికి ఒక కలను వెతుక్కుంటూ కళ్ళు మూసాను

బుద్ధుడు తెచ్చాడు ఒక అమ్మాయిని - 1

 ఒక ఉదయం పార్కులో అలసటలో చూసాను తనను.

రాలిపోయిన పువ్వులు ఏరుకుంటోంది

నిద్రలేని కళ్ళతో ఫోటో తీసుకున్నాను ఆ స్వప్నచిత్రాన్ని

రాలిపోయిన పువ్వులు ఏరుకుంటోంది

రాత్రి మంచుని నేలలోకి తొక్కేస్తూ అటూ ఇటూ జనం

కొందరి బూట్ల క్రింద నలిగిపోతూ కొన్ని పువ్వులు

అవి చూసినప్పుడల్లా ఆమె కళ్ళల్లో వేదన నీడలు

ఏం చేసుకుంటావు వాటిని ?

అడగలేక మింగేను ప్రశ్నను

పెళ్ళి చేసుకోబోతున్న అమ్మాయి గుర్తుకొచ్చింది

చేదుగా

ఇలాంటి అమ్మాయి ఒక్క నెల క్రితం తారసపడిఉండకూడదా ?

వెధవ జీవితంలో అన్నీ లేటే

రాలిపోయిన పువ్వులేరుకుంటోంది తను

నా దగ్గరకొచ్చి

తలెత్తి చూస్తుందేమో అని ఆశపడ్డాను

తనకేం అవసరం

రాలినపూవులతో పేర్చిన రోడ్డు ముందుండగా.. మనిషెందుకు తనకు ?

పాములా వెళ్ళిపోయింది

కాటేస్తాయి , విషం అనే భయమే లేకపోతే ఎంత అందమైనవో పాములు

ఆమె జుత్తులో ఇంకా చాలా పాముపిల్లలున్నాయి

మెడూసా !

చూసేసాను మరి

ఉన్నానా పోయాను

వెనుదిరిగి చూసాను

నా శవం ఏమీ లేదు అక్కడ

 ఆత్మ మాత్రం అతుక్కుపోయి ఉంది

తన అడుగుజాడల వెంట

జొల్లు కార్చుకునే రోడ్ సైడ్ రోమియోలా

మర్యాదస్థుని మొహమేసుకుని నా దారిన నేను

బ్రాండెడ్ బట్టలేసుకున్న దేహాన్ని నడుపుకుంటూ

రేపు రావాలి

ప్రకృతీ , దేవుడూ , మంచితనమూ సత్యం అయితే

పువ్వులు రాలుతాయి

తను వస్తుందా ?