నిక్కరు రోజుల సినిమా

"అమ్మాయిలతో ఆడుకుంటావేంట్రా ఆడంగి వెధవా "
"తప్పేంటి..వాళ్ళూ మన క్లాస్‍మేట్సే కదా"
"కాదురా. వాళ్ళు వేరే "
"ఎలా? "
"ఎలా ఏంటీ వాళ్ళు లేడీస్.. మనం మొగాళ్ళం. మనకు మీసాలొస్తాయ్"
"వాళ్ళకు?"
"హి హి..అది కూడా తెలీదా, వాళ్ళకూ ఛాతీమీద రెండు బాల్స్ వస్తాయి, వాటిల్లోంచి పాలు వస్తుంది. వాళ్ళతో ఆడుకుంటే నువ్వూ మాతో కలవడానికి వీల్లేదు"
బాలబకాసురుడి సైజులో ఉండే ఒక పన్నెండుపదమూడేళ్ళా బాలుడు , తన స్నేహితుడిని తమ గ్యాంగులోంచి వెలివేస్తూ చెప్పే మాటలివి.




ఆడామగా తేడా తెలియక పక్కపక్క ఇళ్ళలో పెరిగిన ఒక అబ్బాయి , అమ్మాయిల స్నేహంలో వీడో పే...ద్ద విలను
మీసాలు రాని ఆ అబ్బాయి హీరో
రెండు జళ్ళేసుకుని పీచు మిఠాయి తినే పిల్ల హీరోయిన్.
ఇప్పుడు హీరోయిన్ కావాలా , మగతనం కావాలా అనే సందిగ్ధంలో మన హీరో ఏం చేసాడు, ఏం గెల్చుకుని ఏం ఓడాడు అనేది కథ.
చిన్నతనంలో మచ్చటపడి చేసుకున్న గాలిపటాన్ని చేజార్చుకుంటే , మళ్ళీ ఓ పదిహేనేళ్ళ తర్వాత అది మనకు దొరికితే ??
ఎంత తియ్యటి అనుభవం. అలానే ఈ కథానాయకుడు ఆ చిన్ననాటి స్నేహితురాలి పెళ్ళికార్డు చూసి , ఆమెకోసం ఊరెళ్తూ తలుచుకునే బాల్యం ఈ చిత్రం.
ఇక ఆ చిన్న పిల్లలు..సినిమాను ఆడేసుకున్నారు. ముఖ్యంగా తిండిపోతుగా వేసిన లావు పిల్లాడు , మనం చెప్పుకునే ఏ విలన్ , క్యారెక్టర్ నటులకూ తీసిపోడు. సినిమాను రెండు  చేతుల్లో తినేసి తన నిక్కరుకు తుడిచేసుకున్నాడు.

2003లో తైవాన్ బ్లాక్ బస్టర్ అయిన ఈ సినిమా" FAN CHAN"ను world moviesలో వచ్చిన ప్రతిసారీ చూసుంటాను. అయినా ప్రతిసారీ ఏదో కొత్తదనం కనిపిస్తుంటుంది. వాళ్ళా భాష మన సాగతీతల్లానే ఉండటమో , ఆ కథాంశం దాదాపు ప్రతి పిల్లాడికీ ఎదురయ్యే ఙ్ఞాపకం లాంటిది కావడమో , ఇవేమీ కాక కేవలం ఆ పిల్లల అద్భుత నటన, అందమైన చిలిపి చేష్టలో , కన్నీళ్ళు పెట్టించే సున్నితమైన సన్నివేశాలో..లేక ఇవన్నీనో.. మళ్ళీ మళ్ళీ చూడాలనిపించే ఒక cute movie.
నచ్చకపోయే సమస్య లేదు
భార్యాభర్తలే చూస్తారో , పిల్లలతో కలిసి చూస్తారో , చిన్నపటి స్కూల్ స్నేహితుల రీ యూనియన్ వేసుకుని చూస్తారో..ఎలా అయినా సరే తప్పక చూడండి.
నేను పైరసీకి పచ్చి వ్యతిరేకిని.
తీవ్రంగా ఖండిస్తాను.
కానీ... ఈ సినిమా ఎక్కడ అమ్ముతారో నాకు తెలియదు. youtubeసహా అన్నిచోట్లా దొరుకుతోంది. కాబట్టి , పైగా.. ఏడేళ్ళనాటి సినిమా, ఎక్కడో నలుగురు తెలుగువాళ్ళం అయిన మనం చూస్తే ఈ సినిమా హక్కుదారులకు పెద్ద నష్టం వస్తుందనుకోను కనుక , ఇవిగో నాకు దొరికిన లింకులు ఇస్తున్నాను. అయినా పైరసీ పాపమే.
కాకపోతే ఈ పాపం చెయ్యకతప్పదు. తప్పక ఏదోలా ప్రాయశ్చితమో , పరిహారమో చేస్కోండి. లేకపోతే ఆ పిల్లల కష్టం మనం దోచినట్లే.

http://kobunagaplace.blogspot.com/2009/07/fan-chan-aka-my-girl-2003-thai.html

సినిమ డౌన్లోడ్ చేసుకునేదాకా ఆగలేకుంటే ఈ పాట చూస్కోండి.

మనతో సైకిలు తొక్కిన స్నేహితుల్లు ఎక్కడున్నారో ఏమో కదా!

ఇక స్కూలులో స్టెజెక్కి డ్యాన్సు చేసిన చిన్ననాటి అప్సరస ఎక్కడుంటుందో! 

సినిమా అంతా పిల్లల నటనే కదా, ఇక ఇందులో film making , script brilliance ఏముందిలే అనుకున్న నాకు , ఆఖరి సన్నివేశం... ఒకే ఒక్క SHOTలో ముగించి , ఊహించనంత అద్భుతమైన క్లైమాక్స్ ఇచ్చాడు దర్శకుడు. చిన్ననాటి స్నేహితురాలు ఎక్కడున్నా మనకంటికి ఆనాటి చిన్నదే కదా...అని భలే చెప్పాడు. మీకు బా...........గా...నచ్చిన పిల్ల స్నేహతురాల్ని గుర్తుకుచేసుకుని ఆ క్లైమక్స్ మళ్ళీ చూడండి. ఎంత అర్థవంతమైనదో తెలుస్తుంది.

రెప్పపాటు జీవితం

సరే ఆత్మహత్య గురించి ఓ తెగ వ్రాసేసాను కదా , అప్పుడే గుర్తుకువచ్చింది నేను చూసిన ఒక అద్భుతమైన సినిమా.
ఇది సినిమా కాదు,, నిజజీవిత గాథ.

elle fashion magazine journalist అయిన అతను , స్ట్రోక్‌కు గురై , శరీరం అంతా చచ్చుబడి locked-in syndrome అనే అవస్థలో ఉండిపోతాడు. అతను తన శరీరంలో కదల్చగలిగినది, ఎడమకంటి రెప్ప మాత్రమే!
అలాంటి వ్యక్తి జీవితం ఎంత దుర్భరంగా ఉంటుందో ఊహించుకోవడానికి భయం వేస్తుంది. ఆ భయాన్ని అతని కంటినుంచే చూపించే అద్భుతమైనpoint of view shotsతో మొదలవుతుంది ఈ సినిమా :the diving bell and the butterfly.
అతను తను ప్రపంచానికి , తనవాళ్ళకు చెప్పాలి అనుకున్న కొన్ని విషయాలను చెప్పడానికి , ఒక పద్ధతిని ఆశ్రయిస్తాడు. ఒక నర్సు , అతని ఎదురుగా, alphabets అన్నిటినీ పలుకుతుంది. తను చెప్పాలి అనుకున్న పదంలోని అక్షరం రాగానే రెప్ప మూస్తాడు. ఆమె ఆ అక్షరం వ్రాస్తుంది. ఒక మూడు అక్షరాలు వ్రాయగానే , మన సెల్‍ఫోన్‍లో డిక్షనరీలా , ఆ అక్షరాల కాంబినేషన్‍లో వచ్చే పదాలను ఊహించి అడుగుతుంది. సరి అయినది రాగానే అతను రెప్ప మూసి అవునంటాడు. రెండు నిముషాలకో పదం చొప్పున్న రెండు లక్షల రెప్పమూతలతో ఆ పుస్తకం రాయించాడు అతను.
ఇదంతా నిజజీవితపు కథ అయితే, ఆ మనిషి ధైర్యానికి , ఆ జీవితపు బలానికి ఒళ్ళు జలదరించడం అటుంచితే ,ఆ సినిమాలో ఒక సీను ఉంటుంది. ( ఇక్కడ ఈ సన్నివేశం మొదలు మాత్రమే ఉంది మూడు నిముషాల దగ్గర..పూర్తి సన్నివేశం చూడాలంటే సినిమా డౌన్లోడ్ చేసుకోవలసిందే)

మొట్టమొదటిసారి అతనికి అలా రెప్పతో communicateచేయడం నేర్పిస్తున్న నర్సు, ఏం రాయమంటావు అని అడితే. అతను ఒక్కో అక్షరమే..
I
w
a
n
t
d
e
a
t
అనగానే..ఆమెకు అర్థమవుతుంది
you want to die?
అని..ఆమె కళ్ళల్లో కోపం
పట్టలేనంత కోపం.
"ఎంత పొగరు నీకు? ఎంత కఠినాత్ముడవు నీవు? నీకోసం ఇక్కడ ఇంతమంది వైద్యులు నిన్నెలా బాగుచెయ్యాలా అని అహర్నిశలూ తపనపడుతున్నారు...నేనొకదాన్ని ఇంటికివెళ్ళినా నీ గురించే ఆలోచిస్తుంటాను , నువ్వు ఎలా ఉన్నావో ఏం చేస్తుంటావో అనే ధ్యాసలో ఉంటున్నాను , నీ కోసం ఇన్ని హృదయాలు వెర్రిగా ఆశిస్తుండగా " చచ్చిపోతాను" అంటావా?? ఎంత తలపొగరునీకు ? ఛావు పో, మళ్ళీ నీ మొహం చూడను"
 అంటూ ఏడుస్తూ తిడుత వెళ్ళిపోతుంది.
వెనక్కు పిలిచి సారీ చెప్పాలన్నా గొంతు పెగలని అతను, కన్నటి పొరను తుడుచుోలేని అతను రెప్ప కొట్టుకుంటూ చూస్తుండిపోతాడు.
 చావు బ్రతుకులగురించి నేను చూసిన /అనుభవించిన అత్యద్భుతమైన shot అది.
ఆ సినిమాలో వాడుకున్న ఒక పాట..సందర్భోచితమైన సాహిత్యం

ఆత్మహత్య ప్రాధమిక హక్కు కాదా?!

ఆత్మహత్య మహా పాతకం , ఘోరం , దైవద్రోహం...ఎక్సెట్రా ఎక్సెట్రా అని ఎన్నో మతాలు చెబుతుంటాయని విన్నాం
అలాగే చచ్చి , ఏం సాధిస్తాదు ? బ్రతుకు గొప్పదనం , జీవించడంలోని ఔన్నత్యం, ఉదాత్తం గురించి చాలా కథలూ, మాటలూ, సినిమా డైలాగులూ విని ఉంటాం
కానీ, నిజానికి ఆత్మహత్య అంత తప్పుడు విషయమా?
నాకైతే అలా అనిపించడం లేదు
మొన్నీ , ఒక న్యూస్‍పేపర్లో గత ఏడాదీ , ఈ ఏడదీ జరిగిన ఆత్మహత్యల గణాంకాలు చూస్తే, మనసు చివుక్కుమంది. అరే ఇంతమంది అనవసరంగా ప్రాణాలు తీసేసుకుని విలువైన జీవితాన్ని పోగొట్టుకున్నారే అని.
కానీ కాసేపు ఆలోచిస్తే ,వాళ్ళగురించి అలా judgement ఇవ్వడానిక నాకేం హక్కు ఉంది ?
ఇంకొకడి జీవితం వాడి ఇష్టం. వాడికి బ్రతకాల అనిపించలేదు , చచ్చాడు, he did what he wanted. అది గొప్ప విషయమే కదా .
 చెయ్యాలనుకున్నది చేసేసెయ్ , ఎవరేమనుకున్నా అని అన్ని విషయాల్లోనూ positive approachను ప్రోత్సహించే ప్రపంచం మనిషికి తన జీవితాన్ని తన ఇష్టం వచ్చినట్లు బ్రతికే అవకాశం ఉండాలి అన్నట్లే చంపుకునే "హక్కు" కూడా ఉందని మరచపోతుందే ?

కాళ్ళుచేతులూ చచ్చుబడి, లేదా బ్రైన్ డెత్ కేసుల్లా మిగిలిపోయిన మనుష్యులకు mercy killing (euthanasia) హక్కును ఇవ్వాలని ఎన్నో దేశాల్ల ఉద్యమం జరుగుతోంది. కొన్ని దేశాలు మంజూరు చేసాయి . మన దేశంలో ఇంకా ఆ ఉద్యమం నడుస్తూనే ఉంది.అరుణా షాన్బాగ్ కోసం ముఫ్ఫైఏళ్ళనుంచి ఈ పోరాటం సాగుతూనే ఉంది.
కానీ ఆత్మహత్యను మాత్రం ఇంకా నేరంగానే పరిగణిస్తుంది చట్టం. చట్టం ఎక్కడైనా పోనివ్వండి , అదెలాగూ నామమాత్రమే కదా మన దేశంలో . కానీ మనం కూడా అలా నేరంగానే చూస్తామే?!
 ఒక మనిషి ఆత్మహత్య చేసుకోవాలి అనుకుంటే దాని వెనుక ఎంతో బలమైన కారణం , జీవితం మీద విరక్తి , మరణంపై ప్రేమ.. ఏదో ఉండాలి కదా ( సరే క్షణికావేశంలో పిచ్చిపనిలా ఆత్మహత్య చేసుకోవడం అనేది వేరు..అది  momentary hysteria ).అలా ఒక వివేకవంతుడైన మనిషి ఎంతో నెమ్మదిగా , కూలంకషంగా ఆలోచించి తన జీవితాన్ని తానే అంతం చేసుకో నిర్ణయించుకుంటే... అది తప్పు అనే హక్కు ప్రపంచంగా మనకు ఉందా ?
నాకైతే లేదు అనిపిస్తోంది మరి.
suicide should be made a fundamental right.

పెళ్ళాం - 2

రాత్రి కేం పన్లేదు
ఎప్పుడూ రాత్రవుతూనే ఉంటుంది
కానీ ఈ రాత్రి , ఆమె ఫోను రావాల్సిందే
పదికి చేస్తుంది
నా జేబులోనే మ్రోగుతుంది
నేను ఆన్సర్ చెయ్యను
పదిన్నరకు చేస్తుంది
నేను ఆన్సర్ చెయ్యను
పదకొండుకు చేస్తుంది
నేను టీవీలో హర్రర్ సినిమా చూస్తూ ఉండిపోతాను
మెసేజ్ పెడుతుంది:
ఆర్యూ ఆల్రైట్ అని
లేదా , ఎనీథింగ్ రాంగ్ అని
ఈజ్ ఎవ్విరిథింగ్ ఓకే అని
నేను రిప్లై ఇవ్వను
ఈసారి యాక్షన్ సినిమా మొదలు పెడతాను
మంచి బికినీ అమ్మాయిలు ఉండే సినిమా
ఈ అమ్మాయి జీవితంలో ఎప్పుడైనా బికినీ వేసుకుంటుందా
చా..ఇంపాజిబుల్
పోనీ ఫోటోషాప్‍లో తన ఫోటోను morphe చేసి చూస్తే
ఆ ముఖానికి angelina jolie ఒంటిని అతికించి చూస్తా
ఎవరడ్డుకుంటారు నన్ను..పొద్దున్న డిలీట్ చేసేసేదేగా
హమ్మో తెలిస్తే.. pervert అనుకోదూ
కానీ నేను కాదే ! అస్సలు కాదే. ఏదో సరదా కోసం
ఏంజెలినా కాదు తన ముఖానికి నయనతార బాడీ అయితే బావుంటుంది
ఒళ్ళు కోయించుకోకముందటి నయనతార
అసలు అప్పుడామె బికిని వేసుకుందా ?
ఎవడిని అడిగితే చెబుతాడు?
ఛీ..పెర్వర్ట్ బుర్ర...తప్పు తప్పు
ఆ ( ఒంట్ గంటకూ ఫోన్ చేస్తుంది
నేను యాక్షన్ సినిమా చూస్తూ ఉంటాను
మూడుగంటలకు మెసేజ్ పెడతాను
"sorry , slept off. I am good. sorry "
రెండు సార్లు సారీ ఎందుకూ ? ఒకటి చాల్లే
"sorry"
ఆహా..సారీలో అంత కరెక్టు స్పెల్లింగ్ అవసరం లేదు , చెప్పీ చెప్పనట్లు ఉండాలి
కిందపడ్డా మనమే కింగులా ఉండాలి
"srry"
ఇది కరెక్టు
ఒక్క అక్షరం మింగిస్తే మన వేల్యూ ఎంత పెరుగుతుందో కదా!
"srry. slept off, I am good. how are you ? "
సారీలో అక్షరం మింగేస్తే , అది అలవాటులా ఉండాలి కదా మరి
యూ కు మూడెందుకు , ఆర్ కెందుకు అన్ని అక్షరాలు

"srry. slept off. i am good.how ru ?"
శభాష్.. మూడింటికి ఈ మెసేజ్ చేస్తాను
తను మేల్కోనే ఉంటుంది
మెసేజ్ చూస్తుంది
సంతోషిస్తుంది
కానీ పొగరు కదా
బదులివ్వదు
రేప్పొద్దున కాల్ చేస్తుంది
తనూ నిద్రపోయానని
హ్మూ. నాకు తెలీదా..ఆడబుద్ది..అలాగే చేస్తుంది , అలాగే చెబుతుంది


5:40 a.m
హర్రర్, యాక్షన్ , తర్వాత డిస్కవరీ చానెల్ కూడా చూసేసా
బల్లుల పునరుత్పత్తి ప్రక్రియ క్షుణ్ణంగా అర్థం అయ్యింది
ఈ పిల్లకు ఏమయ్యింది ?
మెసేజ్ ఇచ్చాను
"good morning "
బదుల్లేదు
ఎనిమిది కయినా ఫోన్ రాదా ?
-౦-౦-౦-౦-౦-౦-౦-౦-౦౦

ఆరెంజ్ పిల్లాడు

హ్మూ..
మరచిపోయాను
నాకో బ్లాగుందని
తల్లులు బిడ్డలను మరచిపోతారని అంటే నమ్మలేదు
ఇక నమ్మకతప్పట్లేదు
ఒకేరోజు నాలుగైదు కామెంట్లేసి , నా బ్లాగు ఉనికిని గుర్తుచేసిన సదరు వ్యక్తికి ధన్యవాదాలతో మళ్ళీ మొదలెడుతున్నా...

మొదటగా.. ఈ మధ్య నేన్జూసిన మరచిపోలేని "ఇమేజ్ "నా కళ్ళనుంచి మెదడులోకి చిత్రించుకుపోయిన ఫోటోను పదాల్లో ప్రింటు తీసి చెప్పజూస్తాను.

     ఒక హైవే పక్కన చిన్న ఊరు. ఊరంతా కలిస్తే యాభై ఇళ్ళు ఉంటాయేమో, అంతే. పెద్దవాళ్ళంతా ఏ పనీ లేనట్లు రోడ్డు పక్కన ఉన్న చెట్ల క్రింది అరుగుల మీద. రోడ్డువారనే ఉన్న గుడిసెల అంచున పేళ్ళు చూసుకుంటూ , మిరపకాయలు ఎండపెడుతూ ఆడవాళ్ళు. ఇదీ బ్యాక్‍గ్రౌండ్.
 సమయం సాయంత్రం మూడున్నర. సూర్యుడు ఫెడేల్మంటున్నాడు. (నాకైతే చెమటలు కారిపోతున్నాయి ) అప్పుడు చూసాను .. ఆ పిల్లవాడిని.
 ఏడెనిమిదేళ్ళుంటాయ్ .
 ఒంటిపై చొక్కాలేదు. సన్నగా ఉన్నాడు. గోధుమరంగు చర్మం. ముదురుపచ్చ నిక్కరు. బహుశా ఏదో గవర్నమెంటు స్కూలు యూనిఫారం అనుకుంటా. రోడ్డు వారగా ఒక ఐస్‍క్రీమ్ బండి దగ్గర నిల్చుని , తాతో ఎవరో మరి ఒక పెద్దాయన కొనిస్తుంటే ఆగలేగ ఎగురుతున్నాడు. నేను నా కెమెరా వెదికేలోగా , వాడి చేతుల్లోకి మూడు "పుల్ల ఐసులు " రెండు ఆరెంజ్ , ఒక గ్రేప్. వాడి ముఖం ఇంకా ఆరెంజ్‍. అసలే సూర్యుడూ ఆరెంజ్.
ఎడమచేతిలో ఒక ఆరెంజ్ , ఒక గ్రేప్ పట్టుకుని , (ఒక చిన్నపిల్లవాడి చిన్నచేతివేళ్ళలో రెండు పుల్లైసులు ఇమడడం అంత సులభం కాదని మనవి) , కుడిచేతిలోని ఆరెంజ్ ఐసును ఆబగా చప్పరిస్తూ, నవ్వేస్తూ, కేకలేస్తూ , అప్పుడే జారిపోవడం మొదలెట్టిన నిక్కరు పూర్తిగా జారే లోగా వేగంగా పరిగెడుతూ, చెప్పుల్లేని కాళ్ళతో వేడిగా ఉండే నేలను తొక్కేస్తూ , తన గుడిసెను చేరుకుని , తల్లి ( ? అవునో కాదో నాకు తెలియదు..తల్లే అనుకుంటాను) దగ్గర కూర్చుని మిరపకాయలు ఎండబెడుతున్న చెల్లెలు ( ? ఇదీ నా ఊహే కావొచ్చు)కు ఒక ఆరెంజ్ ఇచ్చి , పక్కన ఎవరో మరి , దిసమొలతో ఉన్న ఒక చిన్న పాప దగ్గర ఆయాసపడుతూ కూర్చుని  గ్రేప్ ఆ పిల్ల పెదవులకు అంటించి , తను ఆరెంజ్ తింటూనే ఉన్నాడు.
    కేవలం కొన్ని ఘడియల్లో మూడు ఐస్‍క్రీములో కరిగిపోయాయి. వాళ్ళా ముఖాల్లో వేల రంగులు విరుస్తున్నాయ్.
 కెమెరా కోసం వెదికితే కళ్ళు ఏం కోల్పోతాయో అని భయపడుతూ అలానే చూస్తుండిపోయాను నేను.
 Life so so beautiful when its simple , అనిపించింది మరి. కానీ ఉండలేం కదా.. అంత సింపుల్‍గా, సంతోషంగా.