నీ జీవితంలో నీకు గుర్తుండిపోయిన మొట్టమొదటి సంఘటన ఏమిటి ? మెదడును ఎంత చించుకున్నా ఇంతకంటె మునుపు జరిగినదేదీ గుర్తుకురానంతగా ఇదొక్కటే గుర్తుండాలి. సైన్స్ ప్రకారం అయితే ప్రతి పిల్లవాడి మెదడులో తన ఒకటో సంవత్సరంనుండి మెమరీ విభాగం పనిచేస్తుంది.
కానీ ఏ ఙ్ఞాపకం అయినా కొన్నేళ్ళ తర్వాత చెరిగిపోతుంది / మరుగున పడిపోతుంది.మనం గుర్తుంచుకోవాలి అని ఎంతగా అనుకున్నా మనకు కొన్ని గుర్తుండవు. అస్సలు ఏ ప్రయత్నమూ లేకపోయినా అకారణంగా కొన్ని జీవితాంతం గుర్తుండిపోతాయి.
మా నాన్న ఎప్పుడూ చెబుతూ ఉండేవాడు... తన తొలి ఙ్ఞాపకాలు కొన్ని దృశ్యాలు అని...
౧. మా తాత వాళ్ళ ఊరు ..(చిత్తూరు జిల్లాలో పెనగడ్డం అనే కుగ్రామం)లో వాళ్ళ గుడిసె ముందు ఒక గుంజ ఉండేదట. ఆ గుంజ దగ్గర కూర్చుని తాత కోడిని కోస్తున్నాడు . (తాత అప్పటికే చదువుకున్న , ఉద్యోగస్థుడు...లాయరు కూడా అనుకుంటా.. 1953-5 ఆ ప్రాంతాలలో.. కానీ ఆదివారం వొస్తే ఆయన ఒక కోదిని కోసుకుని వొండించి తినడం ఇష్టం..1980sలో నేను పుట్టి నా ఙ్ఞాపకాలు స్థిరపడేటప్పటికీ .. ఆయన తిరుపతిలో ప్రముఖ న్యాయవాదిగా సీనియర్ మోస్ట్ అయినప్పటికీ అదే తంతు... ) మా నాన్నేమో గుంజ చుట్టూ వృత్తంలాగా తిరుగుతూ ఏదో కూనిరాగమో పాటో పాడుతున్నాడట. వృత్తంలా అని తను అనుకున్నప్పటికీ బహుశా భూమి చుట్టూ చంద్రుడు తిరిగినట్లు eclipse పథంల తిరుగుతున్నాడే్మో.. తన ఆ ప్రయాణం (!) లో అప్పుడప్పుడూ తాతకు దగ్గరగా వచ్చేవాడుట. అప్పుడు ఆయన , కాల్చిన కోడి చర్మాన్ని చిన్న ముక్కగా తన నోటికి అందించేవాడు.
ఈనాటికీ ఆ సంఘటన.. దృశ్యపరంగనూ , రుచిపరంగానూ , వాసనపరంగానూ తనకు బాగా గుర్తుండిపోయిందట. ఇందులో ఇంత అవసరమైన విషయం ఏముందీ అని నేను అడిగితే... ఏమీ లేదు అంటాడు. కానీ నాకు అనిపిస్తుంది... ఆ గుడిసెకు దూరం అయిపోవడమ్ వల్ల, పెద్దయ్యాక తాతతో తర్వాత చాలా అభిప్రాయభేదాలు రావడం వల్ల ఆయన తనతో చాలా ఆప్యాయంగా ఉన్న ఆ చిన్న సంఘటన subconscious levelదాటి ఇలా ఒక శాశ్వత ఙ్ఞాపకంగా ఉండపోయిందేమో .
౨. ఒకసారి అదే ఊరిలో.. చెరువుగట్టు దగ్గర ‘ఎవరితోనో ’ ఆడుకుంటుంటే
ఎవరో ఒకావిడ
పిలిచి ,
తమ గుడిసెలోకి తీసుకెళ్ళి ,
కూర్చోబెట్టి
గుడిసె చూరుకు కట్టిన ఒక ముంతలోంచి
చెరి రెండు
నిప్పట్లు ( బొబ్బట్లు / బూరెలను మావేపు అలా అంటారు )
పెట్టి వాటిపైన వెన్నముద్ద వేసి తినమందట.
ఈ రోజుకీ ఆమెవరో , తనతో ఆడుకుంటున్నదెవరో , ఆమె ఎందుకు పిలిచిందో ( బహుశా తనకు తెలీని బంధువులేమో అని ఇప్పుడు అనుకుంటారు ) ..ఏమీ గుర్తులేవు ...కనీసం ఇంతకుముందు ఙ్ఞాపకంలోలా రుచి కూడా గుర్తు లేదు. కానీ ఏవో బొమ్మ గీసినట్లు చెరువు , చూరుకు కట్టిన ముంత , నిప్పట్లపై వెన్నముద్ద..ఇవే గుర్తుంటాయి అంటాడు
౩. ఇది దాదాపు ఒక shotలాంటి ఙ్ఞాపకం.
భళ్ళున్న ఎండకాస్తున్న ఒక మధ్యాహ్నం ముత్తవ్వ (అంటే నాన్న వాళ్ళ అవ్వ ) ఒక బండిలోంచి రెండు పుల్లైసులు కొని..అవి కారిపోతాయని పరుగుపరుగున తనను సమీపిస్తున్న దృశ్యం. ఒకటి నారింజ రంగు ఒకటి ద్రాక్ష రంగులో ఉన్న పుల్లైసులు. ఆమెకూ తనకూ అడుగుల దూరమే ఉందని ఇప్పుడు అనిపిస్తున్నా... అప్పుడు మాత్రం ఆ పుల్లైసులు కరిగి ఆమె మోచేతులను జారి ఒకట్రెండు చుక్కలు నేలరాలడం కూడా గుర్తుందట.
ఈ మూడిటిలో ఏ సంఘటన మొదటిదో తెలీదుకానీ ఇంతకంటే వెనకవి మాత్రం ఏమీ గుర్తుకులేవ్ అంటాడు. మూడిటిలోనూ common point ఏమిటీ అంటే ‘ నీకు ఎవరో ప్రేమగా ఏదో తిండి పెట్టడం ’ అంటే ఇప్పుడు అలా ఎవ్వరూ ముద్దు చెయ్యడం లేదు అని మిస్ అయ్యి అవే గుర్తుంచుకున్నావా .. లేకపోతే బేసిగ్గా తిండిపోతువా.. అని అంటే ఠాట్ ఇదంతా పనికిమాలిన సైకో అనాలిసిస్ ..ఎవరికైనా ఇలాంటివే గుర్తుంటాయ్ అంటాడు.
అవునా అని నా తొలి ఙ్ఞాపకం కోసం ఆలోచిస్తే ‘ దక్కని అంటిపండు ’ అనే ఒక దిక్కుమాలిన మెమరీ వొస్తోంది. దీనికంటే వెనకదీ కొంచెం గ్లామరస్గా ఉండేదీ ఏదైనా ఒక ఙ్ఞాపకం కోసం త్రవ్వాలి :(
కానీ ఏ ఙ్ఞాపకం అయినా కొన్నేళ్ళ తర్వాత చెరిగిపోతుంది / మరుగున పడిపోతుంది.మనం గుర్తుంచుకోవాలి అని ఎంతగా అనుకున్నా మనకు కొన్ని గుర్తుండవు. అస్సలు ఏ ప్రయత్నమూ లేకపోయినా అకారణంగా కొన్ని జీవితాంతం గుర్తుండిపోతాయి.
మా నాన్న ఎప్పుడూ చెబుతూ ఉండేవాడు... తన తొలి ఙ్ఞాపకాలు కొన్ని దృశ్యాలు అని...
౧. మా తాత వాళ్ళ ఊరు ..(చిత్తూరు జిల్లాలో పెనగడ్డం అనే కుగ్రామం)లో వాళ్ళ గుడిసె ముందు ఒక గుంజ ఉండేదట. ఆ గుంజ దగ్గర కూర్చుని తాత కోడిని కోస్తున్నాడు . (తాత అప్పటికే చదువుకున్న , ఉద్యోగస్థుడు...లాయరు కూడా అనుకుంటా.. 1953-5 ఆ ప్రాంతాలలో.. కానీ ఆదివారం వొస్తే ఆయన ఒక కోదిని కోసుకుని వొండించి తినడం ఇష్టం..1980sలో నేను పుట్టి నా ఙ్ఞాపకాలు స్థిరపడేటప్పటికీ .. ఆయన తిరుపతిలో ప్రముఖ న్యాయవాదిగా సీనియర్ మోస్ట్ అయినప్పటికీ అదే తంతు... ) మా నాన్నేమో గుంజ చుట్టూ వృత్తంలాగా తిరుగుతూ ఏదో కూనిరాగమో పాటో పాడుతున్నాడట. వృత్తంలా అని తను అనుకున్నప్పటికీ బహుశా భూమి చుట్టూ చంద్రుడు తిరిగినట్లు eclipse పథంల తిరుగుతున్నాడే్మో.. తన ఆ ప్రయాణం (!) లో అప్పుడప్పుడూ తాతకు దగ్గరగా వచ్చేవాడుట. అప్పుడు ఆయన , కాల్చిన కోడి చర్మాన్ని చిన్న ముక్కగా తన నోటికి అందించేవాడు.
ఈనాటికీ ఆ సంఘటన.. దృశ్యపరంగనూ , రుచిపరంగానూ , వాసనపరంగానూ తనకు బాగా గుర్తుండిపోయిందట. ఇందులో ఇంత అవసరమైన విషయం ఏముందీ అని నేను అడిగితే... ఏమీ లేదు అంటాడు. కానీ నాకు అనిపిస్తుంది... ఆ గుడిసెకు దూరం అయిపోవడమ్ వల్ల, పెద్దయ్యాక తాతతో తర్వాత చాలా అభిప్రాయభేదాలు రావడం వల్ల ఆయన తనతో చాలా ఆప్యాయంగా ఉన్న ఆ చిన్న సంఘటన subconscious levelదాటి ఇలా ఒక శాశ్వత ఙ్ఞాపకంగా ఉండపోయిందేమో .
౨. ఒకసారి అదే ఊరిలో.. చెరువుగట్టు దగ్గర ‘ఎవరితోనో ’ ఆడుకుంటుంటే
ఎవరో ఒకావిడ
పిలిచి ,
తమ గుడిసెలోకి తీసుకెళ్ళి ,
కూర్చోబెట్టి
గుడిసె చూరుకు కట్టిన ఒక ముంతలోంచి
చెరి రెండు
నిప్పట్లు ( బొబ్బట్లు / బూరెలను మావేపు అలా అంటారు )
పెట్టి వాటిపైన వెన్నముద్ద వేసి తినమందట.
ఈ రోజుకీ ఆమెవరో , తనతో ఆడుకుంటున్నదెవరో , ఆమె ఎందుకు పిలిచిందో ( బహుశా తనకు తెలీని బంధువులేమో అని ఇప్పుడు అనుకుంటారు ) ..ఏమీ గుర్తులేవు ...కనీసం ఇంతకుముందు ఙ్ఞాపకంలోలా రుచి కూడా గుర్తు లేదు. కానీ ఏవో బొమ్మ గీసినట్లు చెరువు , చూరుకు కట్టిన ముంత , నిప్పట్లపై వెన్నముద్ద..ఇవే గుర్తుంటాయి అంటాడు
౩. ఇది దాదాపు ఒక shotలాంటి ఙ్ఞాపకం.
భళ్ళున్న ఎండకాస్తున్న ఒక మధ్యాహ్నం ముత్తవ్వ (అంటే నాన్న వాళ్ళ అవ్వ ) ఒక బండిలోంచి రెండు పుల్లైసులు కొని..అవి కారిపోతాయని పరుగుపరుగున తనను సమీపిస్తున్న దృశ్యం. ఒకటి నారింజ రంగు ఒకటి ద్రాక్ష రంగులో ఉన్న పుల్లైసులు. ఆమెకూ తనకూ అడుగుల దూరమే ఉందని ఇప్పుడు అనిపిస్తున్నా... అప్పుడు మాత్రం ఆ పుల్లైసులు కరిగి ఆమె మోచేతులను జారి ఒకట్రెండు చుక్కలు నేలరాలడం కూడా గుర్తుందట.
ఈ మూడిటిలో ఏ సంఘటన మొదటిదో తెలీదుకానీ ఇంతకంటే వెనకవి మాత్రం ఏమీ గుర్తుకులేవ్ అంటాడు. మూడిటిలోనూ common point ఏమిటీ అంటే ‘ నీకు ఎవరో ప్రేమగా ఏదో తిండి పెట్టడం ’ అంటే ఇప్పుడు అలా ఎవ్వరూ ముద్దు చెయ్యడం లేదు అని మిస్ అయ్యి అవే గుర్తుంచుకున్నావా .. లేకపోతే బేసిగ్గా తిండిపోతువా.. అని అంటే ఠాట్ ఇదంతా పనికిమాలిన సైకో అనాలిసిస్ ..ఎవరికైనా ఇలాంటివే గుర్తుంటాయ్ అంటాడు.
అవునా అని నా తొలి ఙ్ఞాపకం కోసం ఆలోచిస్తే ‘ దక్కని అంటిపండు ’ అనే ఒక దిక్కుమాలిన మెమరీ వొస్తోంది. దీనికంటే వెనకదీ కొంచెం గ్లామరస్గా ఉండేదీ ఏదైనా ఒక ఙ్ఞాపకం కోసం త్రవ్వాలి :(
No comments:
Post a Comment