అద్దం

వెండిని , ఖచ్చితాన్ని నేను. ఊహలు లేవు నాకు
చూసినదంతా అమాంతం మింగేస్తాను
ప్రేమో ద్వేషమో కలుపుకోకుండా
ఉన్నది ఉన్నట్లుగా

కఠినం కాదు నేను , నిజాన్ని మాత్రమే
నాలుగు చట్రాలమధ్య ఇరుక్కుని
ఆ గోడ మీద ధ్యానం చేసుకుంటూ ఉంటా
దేవుడికో కన్నులాగ
ఎదురుగా ఉంది మరొక గోడ... గులాబి రంగులో
నిరంతరం చూస్తా
నా గుండెలో ఒక ముక్కనక్కడ తగిల్చారేమో
చెదురుతుంది అది అప్పుడప్పుడూ
ముఖాలూ , చీకట్లూ మమ్మల్నెప్పుడూ వేరు చేస్తూనే ఉంటాయి

ఇప్పుడు నేనొక కొలనును
ఒక స్త్రీ వాలుతుంది నాపై
నా అంతులను తడుముతూ తనలో తనను వెదుక్కుంటూ
ఆ అబద్ధాలకోర్లు దీపాలను , చంద్రుడిని వెంట తెచ్చుకుని
చూస్తుంది
ఏం చూస్తానో అదే ప్రతిఫలిస్తాను
వణికే చేతులతోనూ కన్నీళ్ళతోనూ సత్కరిస్తుంది నన్ను
ఆమెకు నేను ముఖ్యం మరి
వస్తుంది , పోతుంది , వస్తుంది
నాలోని చీకటికి తన ముఖమే ఉదయం
ఆమెలోని పసిపాప నాలో మునిగి పోయింది
ముదిమి మీనంలా ఎగసి ఈదె
ప్రతిరోజు ఆమె ముఖంపైకి

Sylvia Plath  "MIRROR" కవితకు నా స్వేచ్ఛానుసరణ/అనువాదం

MIRROR one of the most famous works of Sylvia and there is lot a surrealisitc and metaphorical interpretations to the said poem. And ofcourse a feministic point of view analysis too . Anyoen interested , about it can google to find hundreds of essays and critical analyses and line by line de-construction about it .  Would like to hear back from you if you can add what I miss here.